In de huid van Jarno Trulli - deel 2
Welkom terug! Voor het schrijven van het tweede deel van dit reisverslag heb ik de kachel thuis maar wat hoger gezet om de temperatuur in het hotel na te bootsen en ook liggen er op deze goede vrijdag inmiddels wat luxe broodjes in de oven om toch maar zoveel mogelijk terug te kunnen blijven denken aan die fantastische maandag en dinsdag.
Afijn, ik lag in bed, weet je nog? Om 0.39 uur bestelde ik een wake-up call voor 6.30 uur diezelfde morgen. Van 7.00 uur tot 8.00 uur was er gelegenheid om te ontbijten. Aangezien ik m'n missie om voor het blad Panorama een leuke reportage te maken, uiterst serieus nam én omdat ik had opgevangen dat Jarno en z'n vrouw niet in hun hotelsuite, maar in de ontbijtzaal wilden ontbijten, stond ik om 7.05 uur als eerste van het selecte gezelschap beneden. Een aardige Spaanse jongen, die ook vroeg uit de veren was, schoof bij me aan tafel en zo kon ik al Engels kletsend verder ontwaken. Vanwege de hoge temperatuur op de hotelkamer, was ik 's nachts af en toe wakker geweest. Dat gecombineerd met de korte lengte van m'n slaapstint, zorgde ervoor dat ik er, voor m'n gevoel, niet erg wakker uit zag.
Toen even later ook Goffe beneden kwam, sneden we het gespreksonderwerp: het weer, maar weer 'ns aan. Het had de hele nacht gesneeuwd. Het landschap en de daken waren wit en wat niet wit was, was zeiknat.
Rond 7.50 uur gebeurde er iets gaafs. In de mooie hoge deuropening tussen de hal en de ontbijtzaal verschenen Jarno Trulli en z'n vrouw Barbara, hand in hand. Ooit van de term 'cute couple' gehoord? Nou, dat zijn zij absoluut! We wensten elkaar een goedemorgen en daarna namen ze plaats om te ontbijten.
Voor ons was het inmiddels hoog tijd geworden om op te stappen. Om 8.15 uur zouden we vertrekken naar de Swiss Hutless kartfabriek waarover Karsten de vorige avond al het een en ander had verteld.
Onderweg naar Lyss, waar de fabriek staat, reden we eerst door de stad, waar we wederom de mooie gebouwen terugzagen. Daarna reden we over het platteland, wat flink besneeuwd was. Ondanks dat de wegen goed begaanbaar waren, lag er op auto's zeer demonstratief zo'n 7 cm sneeuw.
Na ongeveer 30 minuten rijden, kwamen we aan bij de kartfabriek. Ik geloofde m'n ogen niet toen 5 minuten daarvoor de eerste zonnestralen door de wolken heenprikten. Goffe begon te glimlachen. Bewolkt was het nog steeds, maar er was hoop op zonnige plaatjes.
We werden, voordat we de fabriek zouden bezoeken, eerst ontvangen in de Swiss Hutless kartshop, waar splinternieuwe karts stonden opgesteld, wachtend op hun nieuwe eigenaar, en waar aanverwante kartartikelen zoals helmen, overalls, en dergelijke te koop waren. Opvallend was dat ongeveer een derde deel van de shop werd ingenomen door motorpakken en Harley Davidson-artikelen.
Ik was nog druk foto's aan het schieten o.a. van de nieuwste Swiss Hutless-kart, toen Jarno en Barbara binnen kwamen.
Jarno zou, samen met Karsten, de eerste volledig voltooide Trulli-kart, geproduceerd door Swiss Hutless, presenteren. Vanaf een achtergelegen deel van de kartshop, werd een heus kartspook de winkel ingereden. Niet bang worden, een met een laken afgedekte Trulli-kart op een rijdende bok, bedoel ik natuurlijk.
Met zo'n vijftien tot twintig camera's gefocussed trok Jarno het laken eraf. Z'n trotse blik gaf aan hoe begaan Jarno nog steeds is met de kartsport. Ten aanzien van de Trulli-kart is Jarno nauw betrokken geweest bij de ontwikkeling van het frame. Op m'n vraag of hij, in deze kart, z'n demorun, die later op de dag gepland stond, zou rijden, zei hij dat hij dacht van wel. Ook vertelde Jarno dat hij persoonlijk tests zou gaan uitvoeren in de nabije toekomst, om de Trulli-kart verder te optimaliseren.
Jarno Trulli is naar mijn idee, voor elke karter een groot voorbeeld, omdat hij in z'n 12-jarige kartcarriere die hij begon op z'n 7e jaar, letterlijk alles wat er op kartgebied te winnen valt en enigszins van belang is, gewonnen heeft. Daarnaast is het ondanks z'n successen nog steeds een bijzonder vriendelijke en aanspreekbare persoonlijkheid, zonder ook maar enig spoor van arrogantie. Jarno is bereid om anderen in de race-sport verder te helpen en de manier waarop hij dat nu doet, is door het laten fabriceren van hoogwaardige en competitieve Trulli-karts.
Qua design mag de Trulli-kart er ook zeker wezen en als slot van de presentatie werd in dat kader een puntje op de i gezet: een handtekening van Jarno op het startschildje.
Na nog de nodige foto's te hebben genomen werd het tijd om naar de kartfabriek te gaan. Daar aagekomen begon aan de achterzijde van de fabriek, onze rondleiding. We kwamen binnen op de plaats waar verschillende kwaliteiten metalen pijpen lagen opgeslagen, waarvan frames worden gemaakt.
Karsten vertelde dat er zo'n 2000 karts per jaar gemaakt worden en dat daar in totaal 40 medewerkers aan werken verdeeld in ploegendiensten. De fabriek bestaat sinds 1971 en er worden zowel race-karts als go-karts gemaakt. Go-karts gaan vanaf ongeveer 2.500,- euro over de toonbank en voor een race-kart begint de teller te lopen vanaf zo'n 5.000,- euro. Een Trulli-kart met alles erop en eraan, want natuurlijk kun je opties weglaten en bijkopen, kost ongeveer 9.000,- euro.
We vervolgden onze weg door de tamelijk kleinschalige fabriek. Her en der liepen medewerkers bezig in de rondte. Bijzonder gaaf om in een fabriek aanwezig te zijn waar rijdende machines gemaakt worden, waarin ik het zo naar m'n zin kan hebben!
Op elke afdeling waar we kwamen werd gewerkt aan andere onderdelen of het verder opbouwen van het frame. Hier en daar werd een medewerker geholpen door een robot. Een van de enthousiaste medewerkers toonde ons, met behulp van een machine, een flink staaltje pijp buigen. Hij vertelde erbij dat ze dit altijd koud doen, dus zonder hitte, omdat het materiaal anders stuk gaat.
Eenmaal buiten stond de bus alweer op ons te wachten. Op naar het circuit, was mijn gedachte!
Na zo'n vijf minuten rijden kwamen we aan bij de kartbaan in Lyss. Toen we onze entree maakten werd duidelijk dat er op ons gerekend was. Ook hier was alles prima georganiseerd. Het terrein was voorzien van verwarmde tenten en iedereen was geïnformeerd over dat we de kartbaan zouden bezoeken. Er liep zelfs een Zwitserse cameraploeg rond.
Terwijl het nog steeds dreigend bewolkt was, maar wel droog, hoorde ik een Trulli-kartje in de rondte rijden. Hierdoor begon m'n adrenalinepeil flink te stijgen. Bas Lammers, de Europees Kampioen Formule A 2003, was het kartje waar Jarno z'n demorun in zou gaan rijden, aan het afstellen. Karsten had de vorige dag al verteld dat Bas Lammers in Zwitserland woont en karts test voor de fabriek. Bas Lammers is een bijzondere jongen die erg vriendelijk is. Echt leuke gesprekken gehad met deze getalenteerde coureur. Leuk dat ook z'n vader Aad van de partij was. Aangezien Bas tegenwoordig ver weg woont, was pa even op visite om te kijken hoe z'n zoon het maakte.
Na aankomst werd eerst het programma uitgelegd en gelukkig was het al snel tijd om om te gaan kleden en te gaan karten. Mede dankzij de rondjes van Bas in de Trulli-kart, stond ik te popelen om zelf in te stappen.
Samen met nog een vrouw stond ik om te kleden in een aparte ruimte. Net toen ik m'n ahum...broek wou laten zakken om m'n overall aan te doen, kwam Jarno binnen, die zich ook wilde omkleden. Het duurde even voordat hij doorhad dat het 'ladies only' had moeten zijn. Toen zei hij dat hij ons wat privacy zou gunnen en liep met een leuke glimlach op z'n gezicht en z'n handen verontschuldigend boven zo'n hoofd de ruimte uit.
Na het omkleden werd de eerste groep, die bestond uit 20 personen, in de gelegenheid gesteld om een kwalificatie te rijden. Ik hoorde bij die twintig personen en was in het totale veld van 28 personen, een van de twee dames van het gezelschap.
Tijdens de kwalificatie was de baan nog vrij nat en dus was het oppassen geblazen. Het was een leuk circuit met mooie bochten en een vrij lang recht stuk met een flauwe chicane. Voor de gewone Go-Karts met 6 pk was het rechte stuk eigenlijk wat te lang. Het ging dan gewoon niet hard genoeg.
Toen ik uitstapte en hoorde dat ik me als 5e gekwalificeerd had, was ik niet erg tevreden. Ik had bij het opgaan van het rechte stuk wel ontdekt, dat m'n kartje minder snel aan z'n top zat dan veel andere karts, maar ik hoopte toen ik nog aan het rijden was, dat het weinig effect zou hebben. Mis! Jammer, dan maar het beste uit de race halen.
Zo gezegd zo gedaan. Met een succeswens van Barbara, Jarno's vrouw, op zak, vertrok ik als 5e en eindigde ik netjes als 2e. Aan deze race hield ik een beter gevoel over, maar het zinde me nog steeds niet erg dat er een Hongaar voor me stond. Later bleek hij erg veel te hebben gekart in zijn leven en al ruim vier jaar Clio Cup te sturen.
Na de 1e race (en de race van de andere groep) volgde de finale. Tijdens deze finale werden de beste rijders uit de 1e en 2e groep bij elkaar gezet en in deze heat reed ook Jarno mee. Zijn missie was om van achteren naar voren te rijden en dat zou hem op een haar na lukken. Ik startte zelf als 6e.
De eerste paar ronden verliepen nogal rommelig doordat het veld toen heel dicht bij elkaar zat en menigeen het idee had, op de kermis in botsauto's te zijn aangeland. Dit vertragende symptoom was me in de race ervoor ook al opgevallen en zou me een kleine teleurstelling opleveren. Door het gebots van een aantal anderen, zat ik jammergenoeg niet op volle snelheid toen Jarno me voorbij kwam.
Het extreem goede nieuws is, dat ik een tijdje aan kon haken en Jarno Trulli rondes lang goed kon volgen.
Hij passeerde de positie drie, die daardoor mijn voorganger werd en in dat treintje reden we enige tijd verder. Mijn missie was om nog zoveel als ik kon, verder naar voren te rijden en dus pakte ik met nog 1,5 ronde te gaan de P3. Dit gebeurde aan het einde van het rechte stuk door middel van een hele coole uitremactie.
Als ik in het begin niet zo was opgehouden, had er misschien meer in gezeten. Helaas was het gat met de nummer 1 en 2 nu te groot om daar nog iets aan te doen. Degenen die in het bezit waren van die posities, waren overigens beiden al jaren autocoureur en dus reden die ook goed door. En zo werd ik als 3e afgevlagd.
Een bijzondere ervaring om met Jarno Trulli samen op de baan in dezelfde race te rijden. Bewonderenswaardig ook, dat iemand die de snelheid van een F1-wagen gewend is, nog met plezier in een doodgewoon Go-Kartje stapt.
Natuurlijk baalde ik als heus strevertje
;-), dat ik geen 1e was geworden, maar ik was heel blij dat ik wel op het podium stond. Dat was lang geleden. Wat voor mij nog belangrijker was, was dat ik Trulli zo lang goed had kunnen volgen.
De prijsuitreiking en de felicitaties van medekarters, maakte al snel plaats voor het echte werk: rijden in Trulli-karts. Eerst deed Jarno een demorun, samen met ex-Formule 1-coureur Marc Surer.
Daarna was het de beurt aan de journalisten. Dat Alan, een van de leden van het baanpersoneel zei: "Ladies first!", kwam goed uit want ik stond al even te popelen! Alhoewel ik wat lange benen had voor de kart, paste ik natuurlijk prima! ;-)
Heerlijk om weer die snelheid te voelen zoals deze bedoeld is! De baan droogde verder op en iedere ronde kon ik weer harder. Ik had het zwaar naar m'n zin! Het ultieme geluk, voelde ik op het rechte eind. Het einde van de baan liet niet meer op zich wachten, maar kwam nu voor het mooi eigenlijk te snel dichterbij! Heerlijk hoe het kartje stuurt, optrekt en netjes remt. Zo moet karten ooit bedoeld zijn.
Na een heerlijke lange stint waarin ik echt had gevoeld dat ik leef, stapte ik uit. Ik was onder de indruk. Mijn eerste reactie?: "Yessss!". Waarschijnlijk was het deze enthousiaste reactie, die ervoor zorgde dat Alan, me nog een keer liet instappen. Geweldig!
Tijdens de eerdere demorun van Jarno, had ik even staan kijken bij een bepaald punt in het circuit, een scherpe bocht naar rechts. Aan hoe ik Jarno daar op af zag rijden, wist ik dat het vermogen van het kartje spectaculair was. Later hoorde ik dat het kartje over iets meer dan 30 pk beschikt. Toen ik nadat ik zelf had gereden weer bij dezelfde bocht stond te kijken, wist ik dat ik zelf vergelijkbare taferelen had laten zien in die bocht als Jarno. Ik had dit nooit verwacht, maar ben wel buitengewoon blij dat ik deze kans heb gekregen. Het heeft me nieuwe dingen geleerd voor de toekomst.
Over toekomst gesproken. Halverwege de middag heeft Jarno nog een laatste interview gegeven. Hierin spraken we over een aantal onderwerpen. Zo onthulde hij, dat hij voor het komende seizoen diverse opties heeft om z'n F1-carriere voort te zetten. Hij is met een aantal teams in gesprek, waaronder ook Toyota.
Omdat dit interview tussen onze races door plaatsvond, kon ik nog net wat tips voor de lastigste bocht in het circuit innen en verder wist ik onder z'n aandacht te brengen dat ik een DamesKartTeam heb opgericht in Nederland en dat we meedoen aan het Nederlands Kampioenschap Indoorkarten, waarop hij me met waardering aankeek. Op mijn vraag naar wat hij vindt van dames in de kartsport/racerij, vertelde dat hij tegen diverse dames gereden had en dat ze "actually" hele sterke tegenstanders waren geweest. Hij is tevens van mening dat zowel mannen als vrouwen, zich fit kunnen trainen om F1 te rijden.
Omdat ik Jarno in diverse F1-races zeer goed verdedigend heb zien rijden - in tegenstelling tot wat veel 'beste' stuurlui tegenwoordig zeggen - vroeg ik, hoe hij dat deed. De belangrijkste remedies zijn: ervaring, concentratie en uiteraard een goede auto.
"Jarno, als je zoon, Enzo besluit om ooit te gaan racen, ben je dan een bezorgde vader?" Die vraag beantwoordde hij met een heel duidelijk antwoord. Hij hoopt dat z'n zoontje nooit gaat racen! Als Enzo het leuk zou vinden, moet ie natuurlijk vooral wel gaan racen, maar Jarno hoopt eigenlijk dat hij iets anders gaat doen. Jarno noemde dat het voor een zoon van een succesvolle vader in dezelfde business moeilijk is. De zoon zal namelijk bijna altijd in de schaduw staan van de vader en dat maakt de te bewandelen weg heel lastig.
Tot slot vertelde Jarno me dat ik vooral moest blijven karten en het daarin vooral naar m'n zin moest hebben. Jarno heeft altijd lol gehad in het karten en dat heeft hem zover gebracht als waar hij vandaag staat. Natuurlijk spelen, zoals eerder genoemd, de juiste keuzes, geluk en vooral ook financiële middelen ook mee, maar lol brengt je toch het verste!
Een mooie eindgedachte voor een verslag...
Niets is minder waar, maar er is nog een onbehandeld onderwerp: Hoe zat het nou met die titel?
Na beloofd te hebben nog 'ns terug te keren op het circuit in Lyss en na m'n DamesKartTeam-cap kado te hebben gedaan aan Bas (Bas, wel dragen he!), verlieten we het circuit en zetten we koers naar het vliegveld.
Onderweg vertelde Goffe me dat ik goed gepresteerd had die dag. Hij was trots op me en dat voelde goed. Het is fijn om zo'n enorme ervaring met iemand te kunnen delen. Goffe op zijn beurt, was tevreden over zijn foto's, wat natuurlijk ook niet onbelangrijk was.
Onderweg naar het vliegveld zagen we, dat het zonnetje nog steeds scheen. We hadden mazzel gehad, dat was zeker! Een dag eerder was het evenement volledig in de regen en sneeuw gevallen. Hierover sprak ik onderweg naar het vliegveld, met de PR-manager van het Toyota Formule 1-team. Tijdens het gesprek zag ik, dat hij de helm van Jarno bij zich droeg. Ik kon het niet weerstaan om te vragen of ik misschien straks, wanneer we uit de bus zouden zijn, een foto mocht maken. Prompt kreeg ik de helm van Jarno direct in handen! Aah! De helm van Jarno, gewoon in m'n handen! Gaaf! Ja, Goffe, dit kon groupie-gedrag zijn, maar dat maakte me niet uit. Ik heb de helm op m'n gemak mogen bekijken en had hem zelfs mogen passen!
Toen ik dacht dat ik alles had meegemaakt in twee dagen, had ik het mis. Me werd aangeboden om de overall van Jarno even te passen. Tot drie keer toe, sloeg ik het af omdat ik dacht, dat het pak veel tekort voor me zou zijn en wellicht te smal ook. Bij het vierde aanbod, kon ik niet meer weigeren. Ik ben samen met Jarno's pak en helm een toilet op gaan zoeken om voorzichtig te checken of ik erin zou kunnen komen.
Guess what! Het zat als gegoten! Alleen, je raadt het al, qua beenlengte kwam ik flink tekort! Het pak van Jarno is bij de benen op een aantal plaatsen aangepast, vertelde de PR-manager, zodat de naden niet meer voelbaar zijn. Jemig, wat zit Jarno's Alpinestars-overall lekker zeg! En zo kroop ik dus, qua Trulli Karting Media Event-ervaring, maar ook qua kleding, in de huid van Jarno Trulli!
Op het vliegveld in Zwitserland heb ik nog een Zwitsers horloge gekocht als herinnering aan alles wat me was overkomen en na - tijdens de ontspannen terugvlucht - nog wat te hebben nagepraat met Goffe, kwam er een einde aan het avontuur! Het was voorbij gevlogen!
Bij deze wil ik heel graag iedereen hartelijk bedanken, die dit evenement voor mij mogelijk heeft gemaakt! In het bijzonder wil ik graag noemen:
Ronald van Dam, Elly Doeve, Jarno Trulli, Goffe Struiksma en de complete Toyota-crew!
All the best to everyone!
Annemarie Baas
Op Schiphol aangekomen ontmoette ik Goffe Struiksma, de fotograaf die mee zou gaan in opdracht van het blad Panorama. Ik had, perfectionistisch als ik ben, wat 
Toyota had duidelijk haar beste beentje voortgezet om het de groep genodigden, journalisten en fotografen, zoveel mogelijk naar de zin te maken. Zo logeerden we in het enige vijfsterrenhotel van Bern, echt ronduit een prachtig hotel, en was er een zeer vermakelijk programma opgesteld, wat we na aankomst in het hotel op schrift kregen aangereikt, zodat we exact wisten wanneer we waar werden verwacht. 
Toen Jarno het seintje kreeg dat hij aan de volgende tafel werd verwacht, was dit voor mij het seintje om Jarno's vrouw, Barbara, een paar vragen te stellen. Omdat ze maar een heel klein beetje Engels spreekt, werden de vragen en antwoorden vertaald door een Italiaanse dame van het Toyota-team. Barbara had vroeger ooit een keer gekart, maar tegenwoordig deed ze het eigenlijk nooit meer. Gewoon niet helemaal haar ding, vertelde ze. Ze vond het wel leuk en interessant dat ik kart en dat ik een damesteam had opgericht waarmee ik het Nederlands Kampioenschap Indoor karten reed. Toen ik haar voorzichtig vertelde dat we Jarno, mocht hij nog 'ns wat tijd over hebben, graag als kartcoach zouden verwelkomen, vond ze zo'n damesteam toch wat bedreigend. De dame van Toyota vroeg me nog of ik de enige dame zou zijn in het raceveld de volgende dag en ze meldde me dat ze voor mij zou zijn qua aanmoediging. Leuk! Ik heb Barbara, die er de volgende dag ook bij zou zijn, een fijne verdere avond gewenst en na nog een foto met Jarno te hebben genomen gingen we op naar de bar voor een laatste drankje. Voor mij werd dat natuurlijk zoals gewoonlijk iets zonder alcohol. Altijd weer boeiend dat mensen dat niet zomaar van je aannemen! Na enige tijd in de bar vond ik dat het bedtijd was geworden. Ik heb me geëxcuseerd en na het inpakken van m'n koffer en het plannen van een nogal vroege wake-up call ging ik slapen.
Tot zover deel 1 van dit reisverslag. In deel 2, zal ik verslag doen van de tweede dag van dit geweldige event met onder meer de uitslag van de kartcompetitie, sneeuwde het nog steeds of was het droog geworden?, mijn kennismaking met Trulli-karts, een tweede interview met Jarno, wat ik bedoelde met in de huid van Jarno Trulli kruipen, een ontmoeting met Bas Lammers, Europees Kampioen Formule A 2003, en meer!
Vooraankondiging_Annemarie_vs_Trulli.pdf